Την εποχή του Samuel Hahnemann η αφαίμαξη, τα δυνατά καθαρτικά και η χρήση της βδέλλας θεωρούνταν τα “φάρμακα” των περισσότερων ασθενειών από την ορθόδοξη ιατρική. Τόσο η ασθένεια όσο και η θεραπευτική αντιμετώπιση θα μπορούσε να επιφέρει το μοιραίο για τον ασθενή.
Ο Hahnemann σπούδασε ιατρική αλλά βιοπορίζονταν μεταφράζοντας ιατρικά συγγράματα. Δυσαρεστημένος από την ιατρική πρακτική της εποχής του και τα βάσανα πολλών ανθρώπων, τα οποία συχνά δεν μπορούσαν να ανακουφιστούν με τα μέσα που είχε στη διάθεσή του, ο Hahnemann ξεκίνησε να βρει εναλλακτικές λύσεις που θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν το ανοιχτό και κριτικό του μυαλό. Σε όλη τη ζωή του ακολούθησε το ρητό: “Aude sapere” – τόλμησε να γνωρίζεις.
Το 1790 ανακάλυψε τον νόμο ων ομοίων πειραματιζόμενος με τον περουβιανό φλοιό της κιγχόνης, φυτό που χρησιμοποιήθηκε για τον διαλείποντα πυρετό. Πειραματιζόμενος με το φάρμακο στον εαυτό του, ανακάλυψε με έκπληξη ότι εμφάνισε συμπτώματα πολύ όμοια με τον πυρετό της ελονοσίας. Με βάση αυτήν την ανακάλυψη άρχισε να πειραματίζεται και με άλλα φάρμακα. Τελικά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα θεραπεύουν τις νόσους γιατί μπορούν να προξενήσουν όμοιες συνθήκες σε υγιή άτομα. Αυτή ήταν η ανακάλυψη του βασικού νόμου της Ομοιοπαθητικής. Σύμφωνα με τον Samuel Hahnemann τα φάρμακα και οι θεραπείες πρέπει να είναι ήπιες και να διεγείρουν τις αυτοθεραπευτικές δυνάμεις του οργναισμού. Θα πρέπει να χορηγούνται οι μικρότερες δυνατές δόσεις και να μην προκαλούν παρενέργειες. Έγραψε: “… τα πάντα πρέπει να απηχούν την αγνή γλώσσα της φύσης, όταν με σωφροσύνη και εντιμότητα ζητούμε να μας αποκαλύψει τα μυστικά της”.
Μετά από πολλά χρόνια έρευνας ανακάλυψε τις 3 πυλώνες της Ομοιοπαθητικής:
1. Το Similia similibus curentur ( το όμοιο θεραπεύεται με το όμοιο)
2. Τις αποδείξεις σε υγιείς ανθρώπους
3. Τη δυναμοποίηση
Μια άλλη μεγάλη μορφή της Ομοιοπαθητικής είναι ο James Tyler Kent. (1849- 1910), ο οποίος ανακάλυψε την Ομοιοπαθητική μετά την άμεση θεραπεία που δέχθηκε η γυναίκα του, όταν όλες οι προηγούμενες θεραπείες είχαν αποτύχει.
Έτσι ο Kent και άρχισε να μελετά την Ομοιοπαθητική και αργότερα εργάστηκε ως ομοιοπαθητικός. Πολλοί διάσημοι ομοιοπαθητικοί απ΄ όλον τον κόσμο υπήρξαν μαθητές του. Εισήγαγε τη χρήση υψηλότερων δυναμοποιήσεων των σκευασμάτων, πετυχαίνοντας μονιμότερες θεραπείες. Με το έργο του επηρέασε βαθιά τη σύγχρονη ομοιοπαθητική σκέψη.
O Konstantin Hering (1800-1880) ερεύνησε την ορθότητα των παρατηρήσεων του Hahnemann, επαναλαμβάνοντας το πείραμα της κινγχόνης και επιβεβαίωσε το ίδιο αποτέλεσμα.
Η συνεισφορά του Hering στην Ομοιοπαθητική ήταν επίσης μεγάλη. Έγραψε πολλά άρθρα και βιβλία, έκανε αποδείξεις νέων φαρμάκων και εμπλούτισε σημαντικά την ομοιοπαθητική φαρμακολογία. Διατύπωσε το νόμο κατεύθυνσης της θεραπείας, γνωστό ως «Νόμο του Hering». Ο νόμος αυτός μεταφορικά διατυπώνεται ως εξής: “Η νόσος απομακρύνεται από τον οργανισμό, από πάνω προς τα κάτω, από μέσα προς τα έξω, από τα σπουδαιότερα σε ιεράρχηση όργανα στα λιγότερο σημαντικά και με φορά αντίθετη από αυτήν με την οποία εισέβαλε στον οργανισμό”.
Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μεγάλη διάδοση της Ομοιοπαθητικής σε όλον τον κόσμο. Εκτός από την κλινική της εφαρμογή, πολλοί ερευνητές επιστήμονες εργάζονται ανελλιπώς αποδεικνύοντας με τις εργασίες τους την αποτελεσματικότητα της Ομοιοπαθητικής. Αρκετά Πανεπιστήμια σήμερα έχουν εισάγει στα εκπαιδευτικά τους προγράμματα την Ομοιοπαθητική.
