Συνήθως αντιλαμβανόμαστε το σώμα μας όταν πια εμφανίζει συμπτώματα ή όταν αρρωσταίνουμε.
Οι οξείες ή χρόνιες ασθένειες φέρνουν ενοχλήσεις και μας κάνουν να σχετιστούμε με τα όρια της ζωής μας και γι αυτό προσπαθούμε να τις ξεφορτωθούμε όσο πιο γρήγορα γίνεται. Παλεύουμε τα συμπτώματα και κατά κάποιο τρόπο ανοίγουμε “πόλεμο” ενάντια στον ίδιο μας τον εαυτό. Όχι σπάνια, συμβαίνει να διαπιστώνουμε ότι μια τέτοια συμπεριφορά ή στρατηγική όχι μόνο δεν βοηθά αλλά φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα.
Οξείες και χρόνιες ασθένειες
Σύμφωνα με τον Χάνεμαν (Όργανον, παρ. 72), οι ασθένειες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, τις οξείες και τις χρόνιες. Στην οξεία ασθένεια, ο αιτιογόνος παράγοντας γίνεται εμφανής στο συναισθηματικό πεδίο ως σοκ, φόβος, ανησυχία, άσχημα νέα κλπ. Στο σωματικό πεδίο οι αιτίες μπορεί να είναι διάφορες, όπως να καθόμαστε σε ρεύμα, να ξαπλώνουμε σε υγρό έδαφος, να έχουμε βρεγμένα πόδια κλπ.
Οξείες Ασθένειες
Σε μια οξεία ασθένεια υπάρχει μια γρήγορη και ορατή θυσία (π.χ. υγρά –βλέννες, ιδρώτας, διάρροιες). Η οξεία ασθένεια αναπτύσσεται συνήθως σε τρία στάδια: μια προδρομική περίοδο με μεταβλητή διάρκεια, μια περίοδο ανάπτυξης και μια περίοδο ύφεσης, που τείνει προς την ανάρρωση. Σ’ αυτό το στάδιο της θεραπείας ή επέρχεται θεραπεία ή επιδείνωση και θάνατος, αν πρόκειται για επικίνδυνες, πολύ βαριές, οξείες ασθένειες. Έτσι, μ’ αυτήν την έννοια, οι οξείες καταστάσεις μπορούν να θεωρηθούν κρίσεις στην ζωή του ανθρώπου.
Οξεία ασθένεια δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη βασική χρόνια κατάσταση, εκτός βέβαια των ασθενειών που μπορεί να προκληθούν δια της βίας (δηλητηριάσεις, τραύματα κλπ). Αυτή η ιδιοσυγκρασιακή χρόνια κατάσταση καθορίζει το επίπεδο της ευαισθησίας μας σε εξωτερικές επιδράσεις και η ευαισθησία αυτή διακυμαίνεται διαρκώς. Όταν η ζωτικότητα για οποιονδήποτε λόγο εξαντληθεί, τότε αυξάνεται η κατάσταση της προδιάθεσης.
Χρόνιες Ασθένειες
Οι χρόνιες ασθένειες πάνε όλο και πιο πέρα, σιγά σιγά… έως το θάνατο. Αυτές οι ασθένειες αρχίζουν συνήθως χωρίς να τις καταλάβουμε. Μια μικρή φαγούρα εδώ, ένα πονάκι εκεί, αυξημένα άγχη και αϋπνία, ίσως κάποιες εντερικές διαταραχές… ψίθυροι που τους αγνοούμε…. Μετά από χρόνια – όταν κανείς δεν τα θεραπεύσει ή τα καταπιέσει, τότε αρχίζουν να εμφανίζονται συμπτώματα που φωνάζουν όλο και περισσότερο έως ότου όλη μας η ζωή κυριαρχείται από αυτά…
Η έναρξη λοιπόν των χρόνιων ασθενειών είναι συνήθως λιγότερο καθορισμένη από ό,τι στις οξείες ασθένειες. Στις οξείες ασθένειες υπάρχει συνήθως μια αρχή και ένα τέλος. Στις χρόνιες ασθένειες πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν ακριβώς τον χρόνο έναρξης της ασθένειάς τους και υπάρχει μια τάση για επανεμφάνιση. Έχουν μια τάση συνέχειας και γενικά, υπάρχει μια συνεχής επιδείνωση ή μια περιοδικότητα, π.χ. κάθε χειμώνα.
Ομοιοπαθητική και Προφύλαξη από Ασθένειες
Για τη συμβατική ιατρική η προφύλαξη από τις επιδημίες λαμβάνει χώρα μέσω των εμβολιασμών. Τα εμβόλια εφαρμόζονται σε ευρύτατους πληθυσμούς, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η ατομικότητα. Κάθε άτομο έχει ένα δικό του βαθμό ευαισθησίας σε κάθε εμβόλιο, γι αυτό η ιδέα του εμβολιασμού είναι εντελώς αντίθετη με τις αρχές της Ομοιοπαθητικής. Είναι μια χωρίς διάκριση ξένης ουσίας στον καθένα, αδιάφορα από την κατάσταση υγείας ή την ατομική ευαισθησία, γι αυτό διαταράσσει βαθιά την υγεία του ανθρώπου, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν χρόνιες ασθένειες.
Από την οπτική γωνία της ομοιοπαθητικής φιλοσοφίας, υπάρχουν δύο τρόποι προφύλαξης από τις ασθένειες:
- Τεχνητή προστασία, με την Ομοιοπαθητική,
- Διατροφή, κίνηση και σωστή αναπνοή,
- Φυσική προστασία, με μια ανάλογη ηθική και ψυχική τοποθέτηση, δηλαδή με τη θέση του να θέλει κανείς να υπηρετεί και να βοηθά.
Γιατροί, θεραπευτές και βοηθητικό προσωπικό που υπηρετούν με πλήρες δόσιμο σε ένα περιβάλλον κίτρινου πυρετού, τύφου ή ευλογιάς, προστατεύονται από την αγάπη τους προς το έργο τους, από τη χαρά που νιώθουν υπηρετώντας. Δεν γνωρίζουν το φόβο.
Θεραπευτική πορεία και Νόμος του Hering
Σε μια πραγματική θεραπεία τα συμπτώματα εξαφανίζονται διαδοχικά:
- από πάνω προς τα κάτω (η ασθένεια μετακινείται από τα πιο σπουδαία όργανα στα λιγότερο ζωτικά και στα πιο περιφερειακά)
- από μέσα προς τα έξω
- και με την αντίθετη σειρά της εμφάνισής τους (δηλ. τα τελευταία συμπτώματα που εμφανίστηκαν θα είναι τα πρώτα που θα θεραπευτούν).
